KUNSTENAARSSTATEMENT NICOLETTE PETERS

Mijn leven begint in de tijd van de tweede feministische golf. Terwijl onze maatschappij afstevent op een moederschapsideologie, groei ik op in een samenleving die steeds minder maakbaar blijkt. Rond de eeuwwisseling maakt het vooruitgangsgeloof plaats voor post-moderne twijfel. In dit veranderende klimaat blijf ik kindervrij. Door het gebrek aan rolmodellen in mijn directe omgeving is het een hele zoektocht naar mijn vrouw-zijn. Ik schilderde al enige jaren, maar vanaf 2010 vanuit de behoefte om mijn vrouwelijkheid te onderzoeken.

Zoals mij is voorgegaan in de kunstgeschiedenis kies ik voor het naakt om de zoektocht naar mijn identiteit en zelfbeeld als vrouw vorm te geven. In de meeste gevallen gebruik ik mezelf als model, toch maak ik geen zelfportretten in de klassieke zin van het woord. In geen geval val ik samen met de voorstelling die ik maak van mijzelf, het zegt niet wie of wat ik ben. Ik creëer vrouwbeelden om mijn vragen over het vrouw-zijn te communiceren en mijn vooroordelen en misvattingen erover bloot te leggen.

Het geïdealiseerde vrouwbeeld van moeder, maagd en muze wordt in de kunst breed uitgemeten. Ook de media overspoelt ons met stereotype vrouwbeelden. 

Met geen enkel beeld kan ik mij vereenzelvigen. Ik identificeer mij liever met het zelfstandig en onafhankelijk subject. In mijn beeldtaal komt dat tot uitdrukking in de geïsoleerde fragmenten van het lichaam, die ik levensecht weergeef. Niet om de werkelijkheid te evenaren, maar als representatie van mijn eigen beleving van het vrouw-zijn en om bij te dragen aan het visuele vocabulaire, waarin onze beeldcultuur tekortschiet. 

Mijn onderzoek spitst zich toe op de zingeving van mijn leven als vrouw, waarin ik haar meest wezenlijke rol niet vervul, en de eigenaardige plaats die ik ermee lijk in te nemen. Die bezinning op mijn vrouw-zijn komt voort uit een universeel verlangen om te kunnen samenvallen met jezelf, een bewustzijn dat permanent op zoek is naar zijn eigenlijke essentie, maar daar nooit in slaagt. In die zin is het ’t zoeken zelf dat betekenis geeft aan mijn zijn, het onderweg zijn naar de ontmoeting met het onbepaalde.

Mijn beelden blijven anoniem, als projectievlak voor de ander, om te kunnen reflecteren op het eigen leven en de eigen zoektocht daarin.

Nicolette Peters
14 september 2019