KUNSTENAARSSTATEMENT NICOLETTE PETERS

Mijn leven begint in de tijd van de tweede feministische golf. Terwijl onze cultuur zich meer en meer richt op het moederschap, groei ik op in een maatschappij die steeds minder maakbaar blijkt. Rond de eeuwwisseling maakt het vooruitgangsgeloof plaats voor post-moderne twijfel. In deze veranderende samenleving blijft een kinderwens voor mij uit. Door het gebrek aan rolmodellen in mijn directe omgeving is het een hele zoektocht naar mijn vrouw-zijn. Ik schilderde al enige jaren, maar vanaf 2010 vanuit de behoefte om mijn vrouwelijkheid te onderzoeken.

Zoals gebruikelijk in de kunst kies ik voor het naakt om de zoektocht naar mijn identiteit en zelfbeeld als vrouw vorm te geven. In de meeste gevallen gebruik ik mezelf als model, toch maak ik geen zelfportretten in de klassieke zin van het woord. Ik creëer vrouwbeelden om mijn vragen over het vrouw-zijn te communiceren en mijn vooroordelen en misvattingen erover bloot te leggen.

Het geïdealiseerde vrouwbeeld van moeder, maagd en muze wordt in de kunstgeschiedenis breed uitgemeten. Ook de media overspoelt ons met stereotype vrouwbeelden.

Met geen enkel beeld kan ik mij vereenzelvigen. Ik identificeer mij liever met het zelfstandig en onafhankelijk subject. In mijn beeldtaal komt dat tot uitdrukking in de geïsoleerde fragmenten van het lichaam die ik levensecht weergeef. Niet om de werkelijkheid te evenaren, maar als representatie van mijn eigen beleving van het vrouw-zijn en om bij te dragen aan het visuele vocabulaire, waarin onze beeldcultuur naar mijn mening tekortschiet. 

De laatste tijd spitst mijn zoektocht zich toe op de zingeving van mijn leven als vrouw, waarin ik haar meest wezenlijke rol niet vervul, en de eigenaardige plaats die ik ermee lijk in te nemen. Naast het schilderen laat ik nu ook het fotografisch (voor)onderzoek een antwoord zijn op deze existentiële vragen.

De bezinning op mijn vrouw-zijn komt voort uit een universeel verlangen om te kunnen zijn wie je bent, met al je eigenaardigheden. Daarom blijven mijn beelden anoniem, als projectievlak voor de ander, om te kunnen reflecteren op het eigen leven.

Nicolette Peters
22 mei 2019