MIJN VERHAAL

Mijn leven begint in de tijd van de tweede feministische golf. Onze maatschappij stevent af op een moederschapsideologie. Wanneer ik kies ik voor een kindervrij bestaan lijk ik daarmee een eigenaardige positie in te nemen. Door het gebrek aan rolmodellen in mijn directe omgeving is het een hele zoektocht naar mijn vrouw-zijn. Ik schilderde al enige jaren, maar vanaf 2010 vanuit de behoefte om mijn vrouwelijke identiteit te onderzoeken.

Zoals mij is voorgegaan in de praktijk van de kunstgeschiedenis kies ik voor het naakt om mijn identiteit en zelfbeeld als vrouw vorm te geven. In de meeste gevallen gebruik ik mezelf als model, maar ik maak geen zelfportretten in de klassieke zin van het woord. Mijn beelden blijven anoniem, als projectievlak voor de ander, om te kunnen reflecteren op het eigen leven en de eigen zoektocht daarin.

Moeders, maagden, muzen en megera’s worden in de kunst breed uitgemeten. Ook de media overspoelt ons met vrouwbeelden, waarmee ik mij niet kan vereenzelvigen.

Ik identificeer mij liever met het zelfstandig en onafhankelijk subject. In mijn beeldtaal komt dat tot uitdrukking in geïsoleerde fragmenten van het vrouwelijk lichaam, die ik levensecht weergeef. Toch zorgen die geïdealiseerde vrouwbeelden in de kunst en media voor een onontkoombaar raamwerk en ontsnap ik er niet aan dat mijn identiteit ook daarbinnen vorm krijgt. Derhalve laveert mijn werk tussen vrouwelijke archetypen en stereotiepe vrouwfiguren.

Mijn onderzoek spitst zich toe op de zingeving van mijn leven als vrouw, waarin ik haar meest wezenlijke rol niet vervul. De filosofie leert mij dat de bezinning op mijn vrouw-zijn voortkomt uit het universeel verlangen om te kunnen samenvallen met jezelf. Een bewustzijn dat permanent op zoek is naar zijn eigenlijke essentie, maar daar nooit in slaagt. In die zin blijft het zoeken naar een erkende identiteit vruchteloos en wordt het ’t zoeken zelf dat betekenis geeft aan mijn zijn.

Nicolette Peters
Kunstenaarsstatement, 8 mei 2020